Τους Rollin’ Dice μπορείς να τους αγαπήσεις εύκολα. Μετά από όσες φορές τους έχω δει, σιγούρεψα την σταθερότητα της απόδοσής τους πάνω στο σανίδι και αυτό είναι ατού μόνο των καλών συγκροτημάτων. Κινούμενοι σε ένα ευρύ χώρο hard rock και blues, ξεκίνησαν με το τίγκα Wolfmother “Way to the Sun” για να συνεχίσουν διασκευάζοντας Rival Sons. Τους ακούς και τους πιστεύεις, βλέποντας και ακούγοντας πόσο ομοιόμορφα μπλέκουν οι επιρροές τους με τα δικά τους στοιχεία. Δυναμικοί πάνω στη σκηνή με τον νέο τους drummer να είναι λίιιιιγο πιο ξερός από όσο θα ήθελα, αλλά μπορεί να φταίει και ο χώρος σε αυτό. Το “Into The Graveyard” με την εισαγωγάρα του θα γίνει κλασικό στις εμφανίσεις τους, ενώ το “I Want You” των Beatles είναι ήδη standard μέρος του setlist τους. Όσο μεγαλώνουν θα τους εκτιμά ο κόσμος, μιας και οι blues fans θέλουν τα μέλη από τα συγκροτήματα που ακούν να είναι κάποιας ηλικίας.

Setlist:
01. Way to the Sun
02. Get What’s Coming (Rival Sons cover)
03. New Heights
04. Into the Graveyard
05. Roundabout
06. I Want You (Beatles cover)
07. It’s Time to Rock n’ Roll

Ο κόσμος όλο και μπαίνει στο υπόγειο, ο μέσος όρος ηλικίας πέφτει λίγο περισσότερο και μέσα από καπνούς και έντονα φώτα βγαίνουν οι  Bombing The Avenue. Αρκετός κόσμος έχει έρθει να τους δει και όχι άδικα αφού το συγκρότημα σκίζει στην κυριολεξία (έσκισαν το ταμπούρο στο πρώτο μόλις κομμάτι). Στo “Sixx” θα προσθέσουν ένα έμπειρο sitar εφέ στην κιθάρα, το οποίο θα μπλέξει όμορφα με την distorted συνέχεια αλά Five Finger Death Punch και το πολύ δυναμικό drum τελείωμα. Μουσική με επιρροές από όλα τα είδη του σκληρού ήχου, μέχρι και pop που εναλλάσσονται μεταξύ τους πολύ αρμονικά και μέσα από έντονη σκηνική παρουσία. Το “Pissings” θα είναι η ιδανική απόδειξη με την pop μελωδική φωνητική γραμμή για να φτάσει σε “Ratamahatta” ξεσπάσματα. Η μοντέρνα άποψή τους στο πώς περνούν από το ένα μουσικό είδος στο άλλο, η κινητικότητα πάνω στο σανίδι και η προσοχή στις λεπτομέρειες με φώτα και καπνό, δείχνουν μια μπάντα που παίζει για να κερδίσει. Η μεγαλύτερη απόδειξη σε αυτό ήταν, όμως, τα δέκα δυναμιτάκια που αποτελούσαν το set τους. Τσεκάρετέ τους!

Setlist:
01. Intro
02. Cruella
03. It’s Blue
04. Sixx
05. Pissings
06. Street Lights
07. Quadalhivir
08. Bulletin
09. Bad uncle
10. Hangover City

Με οργανική εισαγωγή, οι τρείς από τους τέσσερις Contra Limit θα σημάνουν την έναρξη του show. Ένα setlist, που περιελάμβανε σχεδόν στην πληρότητά του το  “Between Hay and Grass”, διασκευή σε Stooges, ολοκαίνουργια τραγούδια και την μεγάλη απουσία του ξεχωριστού “The Orb”. Οι Contra Limit, το έχουμε ξαναπεί, είναι μια αρκετά καλή μπάντα με πολύ καλό frontman και λίγο επίπεδους σκηνικά τους υπολοίπους, που ξέρουν τον ήχο τους αλλά μένουν στα κλισέ του ιδιώματός τους. Θα ακούσεις τους Kyuss ξεκάθαρα και όλη αυτή τη σκηνή, αλλά από την άλλη έχουν κάποια σημεία, όπως τη φωνητική εισαγωγή του νέου ακόμα άτιτλου τραγουδιού που τα σπάει και το γεμάτο groove και attitude “Busted Game”. Με ήχο που βαβούριασε περισσότερο από όσο έπρεπε (ειδικά στην αρχή) και τη φωνή σχετικά χαμηλά, παρέδωσαν μια καλή εμφάνιση με το πολύ καλό και πολύ Kyuss “Calaboose”, το παλιότερο “Riddle of the Scent” και το “Viper”. Θα ξαναπώ βέβαια ότι το “The Orb” δεν πρέπει να λείπει, όχι μόνο διότι είναι πολύ καλό τραγούδι αλλά επειδή είναι και ένα αρκετά ξεχωριστό κομμάτι του setlist τους.

Setlist:
01. Intro
02. Winchester’s Diary
03. Καινούριο (άτιτλο)
04. Calaboose
05. DMT
06. Blurred Balloon
07. My Paula Schultz
08. Viper
09. TV Eye (The Stooges cover)
10. Riddle of the Scent
11. Stuffed Bird
12. Desert Lone
13. Busted Game

Photo Gallery

Flickr Album Gallery Pro Powered By: Weblizar

Φωτογραφίες: Χρήστος Λεμονής