Όταν έχεις απέναντί σου ένα άνθρωπο που η δουλειά του τον απαιτεί καθηλωμένο μπροστά από ένα pc, είναι καλή ιδέα να τον βγάλεις να περπατήσει στον έξω κόσμο. Φοβούμενοι τις πτώσεις στο πλακόστρωτο της Αρεοπαγίτου, περπατήσαμε με τον main man των Mahakala, Δημήτρη Κότση συζητώντας για τον νέο δίσκο τους ‘’The Second Fall’’, την επανασύσταση της μπάντας, την έννοια του διαβόλου, τον πρώτο του δίσκο και τα βίντεο με γατάκια…

 Είσαι όλη μέρα σε έναν υπολογιστή, και μετά καλείσαι να γράψεις για οτιδήποτε άλλο καλλιτεχνικό δικό σου. Αυτό σου βγάζει λίγο από την μαγεία του μυαλού σου και από το να σκεφτείς δικά σου πράγματα;

Ναι δεν το συζητάμε. Όπως το λες είναι.

Πόσο δύσκολο είναι να φύγεις από αυτή την εικόνα του υπολογιστή και τα social media;

Πολύ δύσκολο. Είναι φτιαγμένο για να είναι εθιστικό και να σε ρουφάει μέσα και να μην μπορείς να βγεις. Σε κάνει να θέλεις να ζήσεις τη ζωή σου από εκεί μέσα και να τρέφεσαι από πράγματα που συμβαίνουν εκεί περισσότερο από πράγματα που συμβαίνουν στην πραγματική ζωή. Οπότε ναι μεν η δουλειά μου είναι σε υπολογιστή αλλά δεν είναι πλήρως τεχνική . Δηλαδή δεν κάθομαι και σχεδιάζω γραφικά ή 3D Animation.

Στέλνεις όμως email, press release…

Είναι social . Οπότε μπλέκω και στο κομμάτι του social networking το οποίο μπορεί πολύ εύκολα να είναι πάρα πολύ αποπροσανατολιστικό και δεν σου κρύβω ότι έχω πιάσει τον εαυτό μου που πρέπει να τελειώσω μια δουλεία και πιάνω το εαυτό μου να βλέπει βίντεο με γατάκια.

Νομίζω ότι όλοι το παθαίνουμε αυτό.

Κάποιος πρέπει να σταματήσει αυτή τη τρέλα. (Γέλια) Όλο αυτό σου αφαίρει τη μαγεία από τη ζωή σου και σε καθιστά παθητικό απέναντι της. Έχω πιάσει τον εαυτό μου να κάθομαι στο υπολογιστή ανούσια χωρίς να δουλεύω στην πραγματικότητα και να μην κάνω κάποιες άλλες δουλειές του σπιτιού ή να ακούω την μουσική μου ή κάτι άλλο. Κάθομαι και κοιτάω το κενό. Σου αφαιρεί από τα πάντα. Το έχουν φτιάξει ώστε να εξαρτάσαι από αυτό μέσα από διαδραστικές καταστάσεις. Περιμένεις το like για να επιβεβαιώσεις, τι; ότι έγραψες κάτι έξυπνο  ή συνέθεσες ένα καλό τραγούδι;

Σαν κοινωνία δεν πάμε καλά. Αυτό είναι το πρώτο. Το δεύτερο είναι ότι ο άνθρωπος έχει κλειστεί στον εαυτό του. Θεωρείται κοινωνικό oν αλλά μέσα από την ασφάλεια του καναπέ του χωρίς να δρα και τελικά αυτή είναι η δεύτερη πτώση. Καλή πάσα για τον δίσκο σας;

Ο άνθρωπος μου θυμίζει έναν μέρος το οποίο περιγράφεται στη ‘’Θεία Κωμωδία’’ του Δάντη, στο οποίο πέφτει συνέχεια. Είναι η τιμωρία αυτών που βρίσκονται εκεί. Αυτό μου θυμίζει ο άνθρωπος, ο πλανήτης και γενικά όλη η ανθρωπότητα. Ωραίος ο παραλληλισμός που έκανες. Έχει πλάκα αυτό. Η δεύτερη πτώση που λες σαν ιδέα έχει να κάνει με τον ατέρμονα κόμπο που λένε και στον ινδουισμό. What goes around comes around. Με αυτό έχει να κάνει η δεύτερη πτώση και αυτό περιγράφει. Είναι μια ιστορία που επαναλαμβάνετε, κάνει ένα κύκλο για να ξανάρθει στην αρχή της και να ξανά-επαναληφθεί με έναν διαφορετικό τρόπο.

Εμείς έπρεπε τώρα να πούμε ότι είμαστε η ίδια μπάντα, η ίδια φιλοσοφία, η ίδια κατεύθυνση, η ίδια λογική αλλά μάθαμε από τα λάθη μας, προσγειωθήκαμε και προσπαθούμε να παρουσιάσουμε κάτι ακόμα καλύτερο. Αυτή είναι η επανασύσταση που προσπαθούμε και θέλουμε να κάνουμε τώρα.

Νοηματικά, κάποιοι στίχοι του πρώτου τραγουδιού και του τελευταίου σε κάποια σημεία μοιάζουν.

Ναι, όπως μοιάζουν και οι στίχοι ανάμεσα στους 2 δίσκους. Έχω δανειστεί σημεία, όπως το ‘’Come Rise’’ που είναι το opening track του προηγούμενου δίσκου , και την φράση come rise ουσιαστικά τραγουδάει η φωνή όταν μένει μόνη της στο πρώτο τραγούδι του Second Fall. Μ’ αρέσει αυτό γενικά και νομίζω ότι όλα συνδέονται . Μπορεί να πει κάποιος ότι μουσικά οι δυο δίσκοι είναι διαφορετικοί αλλά οι στίχοι και η νοοτροπία είναι άρρηκτα συνδεδεμένα, κυρίως γιατί υπάρχουν στο μυαλό μου με αυτό το τρόπο.

Χωρίς να είναι ίδιοι οι στίχοι, σαν ένα ενιαίο νόημα το «πάμε» όλοι εμείς οι πεσμένοι για να πολεμήσουμε, να ανέβουμε ξανά ;

Αυτό που λες ισχύει. Πέσαμε και πρέπει να σηκωθούμε. Διέπετε από αυτή την ιδέα ο δίσκος. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο Azazel και ο Velzevoul σφετερίζονται τον θρόνο της κόλασης από τον Εωσφόρο, τον φυλακίζουν και αυτός δραπετεύει και ζητώντας τη βοήθεια του Θεού, με το σπαθί του Μιχαήλ και μια στρατιά από χερουβίμ, ταξιδεύει προς την κόλαση για να ανακτήσει το θρόνο. Αυτό είναι το concept. Εννοείται ότι έχει παραλληλισμούς με πραγματικά πράγματα. Υπάρχει όντως ένας σοβαρός παραλληλισμός με το γεγονός ότι ένοιωσα πάρα πολύ διαλυμένος και κατακερματισμένος όταν φύγανε τα παιδιά από την μπάντα (η προηγούμενη σύνθεση), οπότε είχα την ανάγκη να αλλάξω πάρα πολύ τα πράγματα, να το ξανακάνω να συμβεί όλο αυτό.

Θα σε πάω σε μια λίγο διαφορετική, ίσως, έννοια του διαβόλου. Να σε ρωτήσω αν μπορεί να ισχύει στην οπτική σου ή όχι. Γενικά ο διάβολος υπάρχει σε διάφορες μορφές και σε διάφορους πολιτισμούς με κάθε όνομα σαν την ανάγκη της προσωποποίησης του κακού από τον άνθρωπο.

Ο αποδιοπομπαίος τράγος ουσιαστικά. Ο οποίος είναι ο Azazel παρεμπιπτόντως.

Φέρνοντας εσείς στο δίσκο σας μια μορφή πιο επική, θεωρείς ότι είναι ένας τρόπος καθαγιασμού των πραγμάτων; Παίρνουμε μια κατάσταση άσχημη και προσπαθούμε να την δούμε καλά; Να βγάλουμε όλο το κακό που υπάρχει;

Whats good can be bad and whats bad can be good. Από αυτή την άποψη ναι. Υπάρχει αυτό, τουλάχιστον στο Second Fall γιατί ο Εωσφόρος παρουσιάζεται κάθε τόσο στο έργο σαν divine και όχι evil χαρακτήρας και μετά από το έκτο τραγούδι ξεκινά να παίρνει την evil μορφή του. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να το δεις αυτό. Εμείς ακολουθούμε την μυθολογική προσέγγιση στην οποία προσπαθούμε να δώσουμε μια διάσταση που έχει να κάνει με πράγματα που είναι μέσα μας. Δηλαδή βλέπεις τον Εωσφόρο, ο οποίος ξεκινάει σαν μια evil μορφή, στην πορεία γίνεται ο χαρακτήρας θύμα και μετά στην πορεία γίνεται ο ήρωας εκδικητής.

Η δεύτερη πτώση, σαν ιδέα έχει να κάνει με τον ατέρμονα κόμπο.

Είναι ένας αντιήρωας.

Κάτι σαν τον Spawn. Κάπως έτσι. Ενδιαφέρουσα προσέγγιση. Ο διάβολός μας είναι ένας αντιήρωας. Έχεις δίκιο.

Πως είναι να επανασυστήνεις ένα συγκρότημα;

Είναι δύσκολο, γιατί ο κόσμος θυμάται τα κακά και όχι τα καλά. Εμείς πάντα προσπαθούμε να βρίσκουμε τρόπους να προωθούμε τη δουλειά μας. Αυτό το κάνουμε με ένα τρόπο DIY. Ανέκαθεν ήταν μια μπάντα που γινόταν over promote. Θεωρώ ότι το παλιό υλικό ποιοτικά μου αρέσει ακόμη και το αγαπάω. Αντικατοπτρίζει μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μου αλλά δεν είχε την ποιότητα για να αντιμετωπίσει την επικριτικότητα ενός over promoted υλικού.  Οπότε, πίσω του άφησε τον χαρακτηρισμό μιας μετριότητας, κατά κάποιον τρόπο. Εμείς έπρεπε τώρα να πούμε ότι είμαστε η ίδια μπάντα, η ίδια φιλοσοφία, η ίδια κατεύθυνση, η ίδια λογική αλλά μάθαμε από τα λάθη μας, προσγειωθήκαμε και προσπαθούμε να παρουσιάσουμε κάτι ακόμα καλύτερο. Αυτή είναι η επανασύσταση που προσπαθούμε και θέλουμε να κάνουμε τώρα.

Έχετε αλλάξει και ύφος όμως.

Ναι αλλά άμα είσαι μουσικός θα καταλάβεις ότι οι δρόμοι που ακολουθούμε, οι κλίμακες, οι δομές κτλ, είναι παρόμοιες. Αυτό που έχει διαφοροποιηθεί είναι ότι παίζουμε με περισσότερα γκάζια. Έχουμε πολύ heavy metal-άδικο drumming, έχουμε πολύ heavy metal-αδικα σόλο και πολύ πιο high pitch φωνητικά και κάποια brutal που δεν υπήρχαν στον προηγούμενο δίσκο.

Δεν έχει από εδώ και από εκεί. Αυτό μου άρεσε στο δίσκο. Τον άκουγες ολόκληρο από την αρχή μέχρι το τέλος, και ήξερες που πάει και τι θέλει να πει.

Ισχύει αυτό που λες αν και στο δίσκο υπάρχουν κάποια black metal σημεία, στο ‘’Darkness in their eyes’’ είναι σαν power ballad, υπάρχει το ‘’Wrath of Lucifer’’ που είναι κοντά σε Queensrÿche ύφος, σε μια πιο sleaze prog αισθητική. Το ‘’War against mankind’’ και το ‘’Army of the flies’’ είναι πιο thrash. To ‘’Better to raining Hell’’ είναι doom, δηλαδή υπάρχουν πράγματα που είναι all over the place όλα όμως στον metal χώρο. Αυτό που μας κράτησε ακλόνητους σε ένα συγκεκριμένο ύφος αισθητικής, νομίζω ότι είναι το γεγονός ότι προσπαθούσαμε συνέχεια να ανακαλούμε μέσα στο μυαλό μας τις εικόνες από το concept. Οπότε εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε να βγει κάτι τελείως ετερόκλιτο. Γιατί εγώ όπως έχω την ιστορία μέσα στο μυαλό μου, αν μου ζητούσες να την φέρω στην πραγματικότητα, να την σχεδιάσω, να την κάνω ταινία, ή οτιδήποτε θα είχε έναν πάρα πολύ σκοτεινό και ταυτόχρονα Medieval προσανατολισμό. Θα ήταν εποχής, δεν θα ήταν ένας σύγχρονος  εωσφόρος. We stick to the plan.

Πέρα από το «stick to the plan» που ανέφερες πριν, πόσο διαφορετικά είδες την διαδικασία δημιουργίας των τραγουδιών;

Αυτή τη φορά έγινε κάτι φοβερό που εγώ προσωπικά τρελαίνομαι. Είχα ένα συνεργάτη, τον Έκτορα ο οποίος ήταν μαζί μου από την αρχή πριν μπουν τα άλλα δύο παιδιά στην μπάντα, οι δυο κιθαρίστες. Ο Έκτορας είναι ένας άνθρωπος που για κάποιο μαγικό λόγο είναι αυτός που μπορεί να του πας ένα κουβά σκατά και 10 βίδες και να σου φτιάξει διαστημόπλοιο. Τι εννοώ με αυτό; Δεν κάνει θαύματα αλλά μπορείς να τον εμπιστευτείς ότι θα το φέρει εις πέρας. Πήγα τις  ιδέες μου ωμές και ακατέργαστες και αυτός με πάρα πολύ απλές κινήσεις το έκανε πολύ solid και το υλικό να ακούγεται τουλάχιστον περίπου όπως θέλαμε να είναι η τελική του μορφή. Κάτι άλλο που έγινε ήταν ότι λειτουργήσαμε πολύ αυθόρμητα στη σύνθεση. Δεν πετάξαμε πολλά πράγματα και πραγματικά αυτό που μίλαγε μέσα μας εκείνη την στιγμή το περνούσαμε στο χαρτί.

Ο διάβολός μας είναι ένας αντιήρωας.

Οι άλλοι 2 κιθαρίστες τι προσέφεραν;

Επειδή τα κομμάτια τα προβάραμε πριν μπούμε να τα γράψουμε, έφεραν κάποιες ιδέες που αργότερα προστέθηκαν και φυσικά συνέβαλαν με το παίξιμο τους.

Γιατί εμπιστεύτηκες τον κιθαρίστα των Black Hat Bones; Δεν είναι ροκάς;

Καταρχάς δεν ξέρω τι μουσική ακούει ο Χρήστος. Μην με ρωτήσεις, πραγματικά δεν έχω ιδέα. Απλά είναι ένας άνθρωπος που έχει μια υψηλή μουσική αντίληψη η οποία δεν είναι μιμητική. Δεν ακούει τα solo του Kerry King και θα παίξει ένα solo σαν του Kerry King. Έχει μια ευρεία μουσική παλέτα στις γνώσεις του, γιατί μελετάει και ψάχνεται. Για κάποιο λόγο θεωρώ ότι θα μπορούσε να κουμπώσει στο κάθε τι και να αντιληφθεί εύκολα την αισθητική της όποιας μουσικής.

Θεωρείς ότι είναι ένα line up το οποίο μπορεί να κρατήσει;

Θεωρώ ότι είναι ένα line up που έχει πάρα πολύ καλή υποδομή. Από την άλλη είμαστε όλοι πολύ έντονες προσωπικότητες και αυτό θέλει πολύ προσοχή. Αν αυτό το πράγμα εκτροχιαστεί, είμαστε ικανοί να σκοτωθούμε και να μην υπάρχει όχι το line up αλλά ούτε εμείς οι ίδιοι.

Ποια είναι τα πλάνα των Mahakala;

Να παίξουμε όσο περισσότερες συναυλίες που να έχουν νόημα και να είναι αξιόλογες. Παίξαμε Πάτρα,  έχουμε Αθήνα και μετά Θεσσαλονίκη, Βόλο, Λάρισα, Ιωάννινα. Υπάρχουν και κάποια άλλα σενάρια για Αγρίνιο και Λευκάδα. Έχουν γίνει και κάποιες προτάσεις για να παίξουμε με κάποια σχήματα από το εξωτερικό για τις οποίες ακόμα τις εξετάζουμε. Θα κάνουμε και μια κίνηση από την νέα σεζόν για εξωτερικό, κάνοντας μια μικρή περιοδεία στην Ευρώπη για αρχή να το βιώσουμε σαν εμπειρία γιατί δεν είχαμε στο παρελθόν την ευκαιρία να το κάνουμε και από εκεί και πέρα να αποφασίσουμε αν αυτό το πράγμα μας κάνει και μας ταιριάζει.

Θα συνεργαστείτε με κάποιο management συναυλιών ή θα το κάνετε μόνοι σας,

Εγώ είμαι πολύ υπέρ του να μην παρακάμπτεις τις δομές της μουσικής βιομηχανίας. Αλλά δεν είμαι καθόλου αντίθετος να συμβαίνει κάτι άλλο από αυτό. Αν δούμε ότι ο τρόπος για να γίνει αυτό είναι με ένα booking agency, προφανώς δεν έχουμε πρόβλημα να συνεργαστούμε με ανθρώπους οι οποίοι ταιριάζουν τα χνώτα μας και είμαστε στην ίδια σελίδα σε αυτά που σκεφτόμαστε.  Και φυσικά ανθρώπους που έχουν underground προσανατολισμό. Από εκεί και πέρα δεν είμαστε αντίθετοι στο να κλείσουμε κάποια show και μόνοι μας.

Στα live θα ακούσουμε παλιότερο υλικό;

Όχι πάρα πολύ, αλλά κάποια τραγούδια που έχουμε ξεχωρίσει θα παιχτούν με μια μικρή προσαρμογή με βάση το καινούριο υλικό ώστε να υπάρχει και μια ομοιογένεια.

Επειδή η ασχολία σου είναι να στήνεις συναυλίες και να κάνεις το promotion σε μια σκηνή η οποία βασικά αποτελείται από stoner και psychedelic. Σε ώθησε όλο αυτό στο να φύγεις από αυτόν τον ήχο και να γράψεις πιο heavy metal;

Μπορεί άθελα μου. Δεν το έχω στο μυαλό μου. Αλλά τώρα που μου το λες, ναι. Όταν  είσαι σε μια μανιέρα συνέχεια θες και λίγο να ξεφύγεις. Εμένα μου αρέσει λίγο να διαφοροποιείσαι. Το ‘’ανεξάρτητα αποτελέσματος’’ όμως δεν μπορεί να είναι πάντα καλό. Καλό είναι να είσαι μοναδικός και ξεχωριστός αλλά η μοναδικότητα είναι ένας τεράστιος δρόμος και δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να την πετύχει κάποιος, αλλά το να μείνουμε σε μια μανιέρα με πεντατονικές κλίμακες με μεγάλους ενισχυτές δεν μας εξέφραζε εμάς στην συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μας. Δεν σου κρύβω όμως, ότι σαν ανησυχία θα ήθελα να έχω μια άλλη μπάντα που παίζουν αργά και βρώμικα, που έρχεται σε κόντρα με αυτό που κάνω τώρα. Αυτό έχει να κάνει με το εάν είσαι ανήσυχος σαν άνθρωπος.

Θυμάσαι πότε άκουσες πρώτη φορά heavy metal;

Ναι βέβαια. Πρώτη φορά άκουσα rock τρίτη δημοτικού όπου φέρανε οι γονείς μου μια συλλογή με τα καλύτερα τραγούδια των Pink Floyd. Ακριβώς κάτω από το σπίτι μου είχε ένα δισκάδικο. Κατεβαίνοντας και θέλοντας να αγοράσω κάτι το οποίο είναι κοντά σε αυτό που είχαν φέρει οι γονείς μου, έπαιζε το ‘’Smash’’ των Offspring, που για την εποχή είχε ένα πολύ προκλητικό εξώφυλλο με μια ακτινογραφία. Ζήτησα από τους γονείς μου να το αγοράσουνε οι οποίοι δεν έφεραν αντίρρηση και μπράβο τους πραγματικά που δεν θεώρησαν ότι κάπως έπρεπε να με προστατεύσουν από αυτή την εικόνα. Αργότερα, σε ένα φιλικό σπίτι, μια κασέτα με το ‘’And Justice For All’’ την οποία έβαλα στο walkman μου και έπαθα πλάκα. Μετά ακολούθησαν οι Megadeth με το ‘’Rust in Peace’’ και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Απλά λάτρεψα το metal και αγόραζα τα πάντα για μια περίοδο μέχρι προσφάτως όπου έπαψε να έχει νόημα το physical copy, δεν έχουμε τόσα χρήματα και αγοράζουμε βινύλια στη χάση και την φέξη.