Με το “Like Stars In a Neon Sky” album να αποσπά τη μια θετική κριτική μετά την άλλη, με τις μηχανές να ζεσταίνονται ενόψει προωθητικών ζωντανών εμφανίσεων, οι Ghost Season βρίσκουν χρόνο και αράζουν στον καναπέ των Underground Music Studios και 3 από τα 4 μέλη μας τα λένε χύμα, πριν σηκωθούν και πάρουν τις φυσικές τους θέσεις για την πρόβα, όπου απολαύσαμε και την Ελένη Νότα στα drums.

Σε τι φάση σας πετυχαίνουμε;
Dorian (Bass/vocals): Έχουμε κυκλοφορήσει πρόσφατα το album “Like Stars In a Neon Sky” και είμαστε σε φάση promotion, gigs, όπου μπορούμε να παίξουμε live, παίζουμε.

Τι feedback έχετε από τον κόσμο ως τώρα γύρω από το album;
Νίκος (Guitars/vocals): Πολύ καλή ανταπόκριση γενικώς, τόσο από τα media, όσο και από τον κόσμο και μάλιστα πολύ πιο γρήγορα απ΄ό,τι περιμέναμε. Ξέρεις, είναι λίγο περίεργο το στυλ μας, δεν έχει πιάσει ακόμα στην Ελλάδα κι έτσι περιμέναμε να πάνε λίγο πιο αργά τα πράγματα εντός και να κινηθεί περισσότερο έξω. Όμως ακόμα και εντός συνόρων λάβαμε πολύ καλές κριτικές και υπάρχει κόσμος που λέει πως «ακόμα κι αν δεν ακούω αυτό το στυλ, μου αρέσει το album».
Ηρακλής (Vocals): Το καλό είναι αυτό, ότι ξεπερνάνε τον σκόπελο του alternative modern metal.

Αυτό το ζήτημα της ταμπέλας…
D: Υπάρχει μεγάλο θέμα με την ταμπέλα “alternative”, ειδικά από τους μεταλάδες. Κακά τα ψέματα, όλοι μεταλάδες είμαστε ή από εκεί ξεκινήσαμε τουλάχιστον, αλλά αυτό με το alternative μου θυμίζει το πως έβλεπαν οι μεταλάδες κάποτε το grunge…αλλά τώρα ακούνε όλοι Nirvana! Κάπως έτσι έχουν πάρει και το alternative. Ο κόσμος έχει την τάση να θάβει αυτό που δεν ξέρει.

Η μελαγχολία έπαιζε πάντα σημαντικό ρόλο στην ποίηση και στη μουσική.

 

Η τάση να ξεπεραστεί αυτό το ζήτημα της ταμπέλας, έρχεται σιγά σιγά και στην Ελλάδα;
Ν: Νομίζω όχι…νομίζω πως ο κόσμος βρίσκει τρόπο να το βαφτίσει τελικά με άλλο όνομα (γέλια)! Στο λέω αυτό γιατί π.χ. το stoner έξω θεωρείται alternative rock, δεν το αποκαλεί κανείς stoner, μόνο εμείς. Δεν αρέσει εδώ ο όρος alternative.

Θυμάμαι στους Αnathema να κοιταζόμαστε περίεργα όταν έπαιξαν ζωντανά Nirvana ή να συζητάμε ολόκληρο το βράδυ πως ο Dickinson διασκεύασε Tom Jones στο Λυκαβηττό. Βάλατε στο δίσκο και παίζετε ζωντνά το “Break Me Shake Me” (Savage Garden)…για τους μεταλάδες είναι λίγο…
Η: Pop! Μεταξύ μας τώρα όμως, όποιος πει ότι στα 15 του δεν γούσταρε το συγκεκριμένο κομμάτι, λέει ψέματα!
D: Εντάξει, γούστα είναι αυτά…σκοπός είναι να μην έχεις κολλήματα. Εγώ π.χ. θα ακούσω και ΗΙΜ και στεναχωρήθηκα που το διέλυσαν τώρα. Μπαντάρα ήταν, που έφερε πάλι πίσω το dark και το goth.
Ν: Έχουν ένοχες απολαύσεις οι μεταλάδες. Π.χ. λένε κάποιοι «εγώ ακούω μόνο metal, αλλά Michael Jackson εντάξει, παραδέχομαι». Δεν υπήρχε πιο pop από τον Michael Jackson, απλά ψάχνουν κάποιο παράθυρο να πουν πως ακούν και κάτι άλλο.

Έχουν ένοχες απολαύσεις οι μεταλάδες.

Πόσο “Sons Of Yesterday” είστε;
Η: Δεν υπάρχει στη μουσική παρθενογένεση, όλοι έχουμε τις επιρροές μας.

Όπως…;
D: Προσωπικά μεγάλωσα με Maiden, έτσι άρχισα να παίζω μπάσο, έτσι διαμορφώθηκε ο τρόπος που παίζω μπάσο, ακόμα και οι χορδές που βάζω. Μετά το γύρισα σε πιο progressive rock, όπως Yes, Wishbone Ash, Genesis, που έχουν καλά basslines μέσα, αλλά θα ακούσω και death, Carcass, πολύ Morbid Angel. Τελευταία και αμερικανιά πολύ.

Τι κρύβεται πίσω από τον τίτλο “Like Stars In a Neon Sky”;
Ν: Είναι η πόλη, το star system…
D: Είναι πιο πολύ ποιητικός ο τίτλος. Υπάρχει σαν στίχος στο “Fade away”, που είναι και το video και μου άρεσε να μπει για τίτλος. Ουσιαστικά αντικατοπτρίζει τη ζωή σήμερα, όπου αγάπες, πολιτικοί, πόλεμοι, φίλοι, φίλες, έρωτες, σκέψεις, σχέδια για το μέλλον, όλα έρχονται, φεύγουν και χάνονται “Like Stars In a Neon Sky”.

Παρά το ότι η μουσική σας ακούγεται αρκετά «ζωντανή», έχω την εντύπωση, πως κάτι μελαγχολικό κρύβεται εκεί πίσω στο βάθος. Κάνω λάθος;
D: Ισχύει. Άλλωστε η μελαγχολία στην ποίηση και στη μουσική έπαιζε πάντα σημαντικό ρόλο.
Η: Θεωρώ πάρα πολύ δύσκολο να γράψεις μουσική και να είναι μόνο μές στη χαρά.
Ν: Έχει να κάνει και με το συνθετικό κέντρο βάρους. Εμένα μου βγαίνει πιο εύκολο να γράψω σε τέτοιες φόρμες, το θεωρώ πιο εκφραστικό και μου δίνει πάτημα να κάνω κάτι πιο ολοκληρωμένο. Δεν μπορεί να είσαι συνέχεια χαρούμενος.
D: Το ίδιο ισχύει και για μένα όσον αφορά στους στίχους. Δεν είμαι και ο πιο χαρούμενος άνθρωπος στον κόσμο.

Ο κόσμος έχει την τάση να θάβει αυτό που δεν ξέρει.

Θα το κυνηγήσετε για έξω;
Η: Ναι, αναγκαστικά! Δεν γίνεται αλλιώς και λόγω του είδους, εξαιτίας των όσων λέγαμε πριν με τις ταμπέλες. Έχουμε κλείσει και ένα tour τον Οκτώβρη προς Σλοβακία, Τσεχία, εκείνα τα μέρη, όπου θα είμαστε headliners μαζί με αδερφική μπάντα. Δεν μπορούμε να ανακοινώσουμε ακόμα κάτι άλλο όμως.
D: Έχω σκεφτεί να ονομαστεί “Like Stars In An Eastern Sky Tour”, θα ήταν ωραία ονομασία.

Είναι αλλιώς όταν η αναγνώριση έρχεται από το εξωτερικό;
Η: Εννοείται.
Ν: Νομίζω αυτό αποδεικνύεται κάθε μέρα. Μπάντες που δεν θα τις άκουγε κάποιος αν ήταν ελληνικές, τις ακούει και τις δοξάζει επειδή είναι απ’ έξω και αντίστροφα, μπάντες ελληνικές που έχουν επίπεδο τις αγνοεί, γιατί «έλα μωρέ τώρα, σιγά μην ακούσω τον Γιάννη από τη γειτονιά…». Υπάρχει η λογική «αν δεν μου το φέρουνε απ’ έξω και μου πουν πως είναι καλό, δε θα το λάβω υπόψιν μου».
Η: Οι ελληνικές μπάντες που αναγνωρίστηκαν στην Ελλάδα, πρώτα γνώρισαν την αποδοχή έξω.
Ν: Ακόμα και στο stoner, πρώτα έπαιξαν οι Planet Of Zeus σε ραδιοφωνικούς σταθμούς στο εξωτερικό, πρώτα υπέγραψαν σε εταιρείες έξω και μετά έγιναν εδώ όνομα.
D: Το μπαμ έγινε όταν τους έπαιξε ο Dickinson στο BBC. Μετά βέβαια τα παιδιά έπαιξαν παντού κι έσκισαν, αλλά έτσι ξεκίνησε.

Οι ελληνικές μπάντες που αναγνωρίστηκαν στην Ελλάδα, πρώτα γνώρισαν την αποδοχή έξω.

Τι φταίει κι ενώ έχουμε μια ποιοτική σκηνή, δεν γνωρίζει την αποδοχή που της αρμόζει;
Η: Στο εσωτερικό είναι θέμα παιδείας, το metal δεν βρίσκεται στην μουσική παιδεία του Έλληνα. Από τα reviews του εξωτερικού, κάποια έγραφαν για τον δίσκο μας πως δεν πιστεύουν ότι έρχεται από την Ελλάδα. Είναι παράξενος συνδυασμός λέει heavy metal και Ελλάδα, αλλά ακούστε τη μπάντα αυτή.
Ν: Θεωρώ είναι πρόβλημα και ο στίχος, αφού ο μέσος Έλληνας δεν ξέρει αγγλικά, οπότε δεν μπορεί να το παρακολουθήσει εύκολα και δεν τον εκφράζει, αφού δεν καταλαβαίνει. Συν ότι εντός των συνόρων προωθούνται πολύ άλλα είδη μουσικής.

Πάμε ξανά στα του album. Τι πήραν από τον J.Loren Wince (τραγουδιστή των Αμερικάνων Alternative Rockers Hurt) οι Ghost Season; Πώς ήρθατε σε επαφή;
D: Κάνω μαθήματα φωνητικής και τα λέγαμε μέσω skype. Τους Hurt τους άκουγα από το 2008-09 και μιλώντας τον βρήκα θετικό στο να θέλει να μας βοηθήσει. Δεν άλλαξε κάτι στο ύφος, στη μουσική ή στον τρόπο που γράφουμε, απλώς μας έδωσε ιδέες, διεξόδους σε κάποια θέματα και την εμπειρία του για το πώς ακούγονται κάποια πράγματα στο εξωτερικό.
Ν: Έδωσε και μια αμερικανιά στου στίχους, γιατί μπορεί κάτι να ακουστεί αλλιώς εκεί και να χαθεί το νόημα αυτού που θέλουμε να πούμε.
D: Τα χρειαζόμαστε αυτά γιατί είμαστε νέα μπάντα. Κι αυτά τα reviews που έχουμε πάρει είναι κάτι πολύ μεγάλο για εμάς. Είναι ωραίο για μια μπάντα να βλέπει τον κόσμο να αγκαλιάζει την προσπάθειά της, παίρνει δύναμη να κάνει κι άλλα πράγματα.

Ποιο είναι το επόμενο βήμα για τους Ghost Season;
H: Υπάρχει στις 31/3 ένα live με τους Ocean Mind και στις 21/4 είναι το release live για το album.
D: Θα κυκλοφορήσει κι ένα lyric video για το “The Vampire”, είναι και αυτό το tour του Οκτώβρη που λέγαμε…
Ν: Ίσως τον Μάη βγούμε επαρχία. Δυστυχώς χάσαμε την Ευρώπη γι’ αυτό το καλοκαίρι, γιατί δεν κάνουν tour οι μπάντες, αλλά παίζουν σε festivals, τα οποία έχουν κλείσει από νωρίς, πριν βγάλουμε το album
D: Παράλληλα γράφουμε και κάποιες ιδέες, θέλοντας να μείνουμε ενεργοί. Δεν θέλουμε να βγει ο επόμενος δίσκος σε 4 χρόνια. Δεν είμαστε και 20 χρονών, θέλουμε μέσα στα επόμενα χρόνια να έχουμε μαζέψει υλικό.

Δε φοβάστε μήπως το «κάψετε»;
D: Όσο χάνεται το όνομα, χάνεται και η μπάντα, είναι άγραφος νόμος.
Η: Όσο έχουμε το hype από το album, θέλουμε να το διατηρήσουμε. Κοίταξε, έχουμε ακούσει και επικριτικά σχόλια για το ότι κάνουμε πολλά live, αλλά είμαστε μουσικοί, θέλουμε να παίζουμε, δεν γίνονται όλα μέσω υπολογιστή.
Ν: Πιστεύω όσο συναναστρέφεσαι με τα ίδια άτομα βγάζεις πιο ώριμη μουσική, γεννιούνται πιο γρήγορα νέες ιδέες και το συνθετικό κομμάτι γίνεται ευκολότερο. Κι αυτό με τα live ελληνικό φαινόμενο είναι. Έξω, για να υπογράψεις σε εταιρείες που θα σου δώσουν το προϊόν τους να το διαφημίσεις, π.χ. την τάδε κιθάρα, σου ζητάνε να παίζεις 100-200 live το χρόνο. Εδώ θεωρούμε σωστό να παίζει κάποιος κάθε 3 μήνες.
D: Το μυαλό του Έλληνα είναι τόσο…θες να στο πω στα ίσα; Τόσο σκατά. Πρέπει να πέσει φωτιά εδώ πέρα, να γίνουνε στάχτες όλα και όλοι, για να ξαναγεννηθούν πράσινοι, γιατί έχουν γίνει γκρίζοι. Τα μυαλά τους είναι εμετός. Είναι έτσι ή δεν είναι; Από τη στιγμή που είναι λοιπόν, δε διστάζω να το πω. Το βλέπεις και από την πολιτική, την μουσική, τη δουλειά σου, τα πάντα. Γιατί φεύγει ο κόσμος; Φεύγει γιατί δε γίνεται δουλειά εδώ. Χρειάζεται να δω ειδήσεις στην τηλεόραση; Όχι, ανοίγω την πόρτα μου και τις βλέπω…και φαντάσου δεν είμαι μίζερος, απλά η αλήθεια είναι για να λέγεται. Ας ζει ο καθένας στον παράδεισό του.

Φωτογραφίες:
Ελίνα Παπανικολάου