Ο Δάνης, τραγουδιστής των 1000Mods, μίλησε στο HardMusic.GR για την τελευταία τους κυκλοφορία “Repeated Exposure to…”, τη συναυλία τους στο Academy, το παρόν, το μέλλον και το παρελθόν, ιστορίες από τις περιοδείες αλλά και την γενικότερη αντίληψή τους πάνω στη μουσική.

Ας αρχίσουμε με ένα πολύ βασικό. Ο πληθυσμός στο Χιλιομόδι είναι 1699 άτομα. Στο live σας είχατε περίπου 3000 άτομα. Ήξερες τον αριθμό αυτό πριν βγείτε στη σκηνή;
Όχι, δεν ήξερα τον αριθμό. Είδα μόνο τη φωτογραφία με το sold out ακριβώς πριν βγούμε και δεν το πολυκατάλαβα από το κινητό. Αλλά μόλις βγήκαμε και είδα τι γίνεται, τότε κατάλαβα.

Είναι η δεύτερη φορά που κάνετε τόσο μεγάλη συναυλία. Ποια είναι τα συναισθήματα;
Πέρυσι δεν ήταν τόσος ο κόσμος, αλλά και πάλι ήταν πάρα πολύς. Εκείνη την ώρα δεν το πολυσκέφτομαι, όταν τελειώνει το σκέφτομαι και συνειδητοποιώ τι είναι και πού μπορεί να φτάσει και μοιάζει απίστευτο.

Έχει κάτι μεγαλύτερο που μπορείτε να κάνετε;
Σαν χώρο εννοείς στην Ελλάδα; Μόνο σε γήπεδα.

Θα πάτε εκεί;
Δεν ξέρω, αλλά θα ήταν ωραίο.

Πόσο χρόνο σας παίρνει να αποφορτιστείτε μετά από μία συναυλία;
Κανένα τέταρτο. Μετά πάμε για μπύρες, οπότε χαλαρώνουμε έτσι κι αλλιώς.

Πόσο έχει αλλάξει το νόημα της μπάντας από την εποχή του “Liquid Sleep”;
Δεν έχει αλλάξει όσον αφορά στη μουσική, λειτουργούμε αυθόρμητα και όποτε έχουμε διάθεση. Υπάρχει μία σχετική πίεση όταν βγάζουμε ένα δίσκο και αφού κάνουμε lives για 1,5-2 χρόνια, ότι μετά θέλουμε να βγάλουμε νέο υλικό. Αλλά πιέζουμε εμείς τους εαυτούς μας, γιατί μας αρέσει αυτό που κάνουμε. Αλλά γενικώς συνεχίζουμε να λειτουργούμε αυθόρμητα. Π.χ. στον τελευταίο δίσκο μπήκαμε στο studio έχοντας 3-4 ιδέες στο μυαλό μας, αλλά ούτε 1 ολοκληρωμένο κομμάτι.

Πιέζουμε εμείς τους εαυτούς μας, γιατί μας αρέσει αυτό που κάνουμε

Πώς λειτουργείτε στη σύνθεση;
Εξαρτάται. Πολλές φορές μπορεί να μπούμε για πρόβα και να βγει ένα κομμάτι, μπορεί κάποιος από εμάς να έχει κάτι στο μυαλό του και μαζί να το δουλέψουμε και να βγει κομμάτι, λειτουργούμε και ατομικά και ομαδικά.

Πότε ξέρετε ότι ένα κομμάτι είναι έτοιμο;
Όποτε εμείς το αισθανθούμε. Και ευτυχώς συμφωνούμε όλοι σε αυτό.

Απ’ό,τι έχω καταλάβει ακούτε όλοι παρόμοια πράγματα. Αυτό βοηθάει ή στενεύει τα όρια της μπάντας;
Παλιότερα ναι ακούγαμε τα ίδια, τώρα όχι τόσο. Εντάξει, η βάση μας είναι Black Sabbath, MC5 κτλ, αλλά πλέον εγώ π.χ. ακούω πολύ διαφορετικά πράγματα, όπως Queen, Oasis, Beetles, γενικώς μ’αρέσει να ακούω ωραίες φωνές σε όποιο είδος.

Να πάμε σιγά σιγά στις παλιότερες δουλειές σας και να μου πεις πώς σας φαίνονται τώρα; Το “Black Reality”;
Ήταν η πρώτη μας προσπάθεια, με όλο τον αυθορμητισμό και τη νεανικότητα που μας διακατείχε τότε. Κάπως αγχωμένο πρώτο βήμα. Είχαμε πάθει πλάκα από το πόσο ωραία ακούγονταν οι κιθάρες. Η μίξη δεν μας άρεσε πολύ.

Liquid Sleep”;
Είχαμε την ευκαιρία να το ηχογραφήσουμε σε ένα από τα πιο ιστορικά studio στην Ελλάδα, το Reaction, ένα χρόνο πριν κλείσει. Ηχογραφήσαμε live και ήταν πάρα πολύ ωραία.

Super Van Vacations”;
Πρώτος ολοκληρωμένος δίσκος. Είχε κομμάτια που συγκεντρώναμε από το 2006 – 2010, εκτός από 2 που γράψαμε 1 μήνα πριν την ηχογράφηση. 2 βδομάδες μας πήρε η ηχογράφηση στο σπίτι του drummer μας, του Λάμπρου. Την παραγωγή ήρθε και έκανε ο Billy Anderson από την Αμερική. Περάσαμε πολύ ωραία.

Τι μάθατε από τη συνεργασία με τον Anderson;
Μάθαμε τι σημαίνει παραγωγή. Βοήθησε πολύ στην ηχογράφηση της φωνής και των τυμπάνων. Βέβαια όλα ήταν ημιεπαγγελματικά. Ουσιαστικά κάναμε 2 βδομάδες διακοπές, γι’αυτό και ο τίτλος.

Σας άλλαξε καθόλου τα κομμάτια;
Όχι, δεν επενέβη καθόλου. Μόνο στη φωνή επενέβη λίγο, όπως σε κάποιες δεύτερες φωνές, σε κάποια εφέ που βάλαμε στο “Track Me” και στο “Navy In Alice” που αλλάξαμε κάποιες γραμμές.

“Valley Of The Sand”;
Η ηχογράφηση έγινε στα sessions του “Super Van Vacations”. Δεν είχαμε χρόνο, μόνο 2 μέρες. Το ηχογραφήσαμε εξ ολοκλήρου live και μετά γράψαμε από πάνω τις φωνές. Σε αυτό τραγουδήσαμε όλοι, και ο Billy. Μας το μίξαρε επίσης ο Billy και το κυκλοφορήσαμε 1 χρόνο μετά σε βινύλιο μαζί με άλλα 2 κομμάτια live. Είναι από τα πιο παλιά κομμάτια της μπάντας και κάποιοι στίχοι είναι επηρεασμένοι από ένα ποίημα του Edgar Allan Poe.

Πάμε στο “Vultures”;
Κάναμε την προπαραγωγή στο σπίτι του Λάμπρου πάλι, μας πήρε 1 μήνα και ξεκινήσαμε χωρίς να έχουμε ούτε 1 κομμάτι έτοιμο. Μετά πήγαμε στο Shakti Sound Studio για την ηχογράφηση.

Είχε διαφορά ο δίσκος αυτός από τους προηγούμενους;
Ναι, γιατί ήταν διαφορετικά τα κομμάτια, πιο rock, πιο δομημένα. Τραγούδησα και λίγο διαφορετικά, ήταν άλλοι οι ήχοι στις κιθάρες και στα τύμπανα.

Πριν βγει νιώθατε ότι θα έχει διαφορετική ανταπόκριση;
Όχι, πιστεύαμε ότι δεν θα αρέσει. Ήταν γρήγορος δίσκος και δεν μας είχε συνηθίσει έτσι ο κόσμος.

Βγαίνουν όμως οι κριτικές και ήταν super. Νιώσατε κάτι περίεργο; Σκεφτήκατε να αλλάξετε ήχο;
Όχι, δεν μας αφορά αυτό. Κάνουμε αυτό που μας βγαίνει κάθε φορά.

Στο “Repeated Exposure To…” επανέρχονται τα μεγάλης διάρκειας τραγούδια. Έχει το flow του “Vultures”, αλλά τη διάρκεια των παλιών. Επίτηδες έγινε;
Ακριβώς αυτό που περιέγραψες. Δεν έγινε επίτηδες. Μπήκαμε στο studio για 4 μήνες, το δικό μας πλέον, είχαμε κάποιες βασικές ιδέες, τα βάλαμε κάτω και το αποτέλεσμα μας βγήκε τελείως φυσικά και όμορφα.

Δε σκεφτήκατε ποτέ μετά το “Vultures” και το πόσο καλά πήγε ότι θα έχει απαιτήσεις ο κόσμος από εσάς;
Ναι, αλλά αυτό συμβαίνει και με τα lives. Μετά το πρώτο sold out στο An αρχίσαμε να σκεφτόμαστε ότι μας ακούει παραπάνω κόσμος και θα έχει και απαιτήσεις.

Το επόμενο sold out πού ήταν;
Στο Gagarin και μετά στο Πειραιώς Academy.

Η άνοδος είναι σχετικά απότομη;
Όχι, είναι σταδιακή. Ουσιαστικά άρχισε από το 2014, από το δεύτερο δίσκο. Πήγαμε για live στο An, όπου δεν ξέραμε τι θα γίνει. Όταν είδαμε ότι έγινε sold out είπαμε να δοκιμάσουμε κάτι μεγαλύτερο και πήγαμε στο Gagarin, όπου επίσης δεν ξέραμε τι θα γίνει. Βέβαια έγινε κι εκεί sold out. Πλέον είναι κάτι που μας πάει από μόνο του, χωρίς να μας αγχώνει.

Η εντυπωσιακή έναρξη στη συναυλία ποιανού ιδέα ήταν;
Εγώ μαζί με τον φωτιστή μας το σκεφτήκαμε. Κυρίως βέβαια ήταν δική του η ιδέα για το πώς να γίνει.

Στην Ελλάδα δεν το έχουμε πολύ αυτό, τόσο εντυπωσιακές ενάρξεις με πανιά, φώτα κτλ.
Όχι, δεν το έχει κάνει καμία άλλη ελληνική μπάντα.

Γιατί; Από ντροπή;
Δεν ξέρω. Ο καθένας κάνει ό,τι νομίζει καλύτερο. Εμείς θεωρήσαμε ότι θα ήταν ωραίο. Ήταν επηρεασμένο από ένα live των Lucifer. Δεν το θεωρήσαμε υπερβολή, νομίζαμε ότι ήταν rock, οπότε το κάναμε.

Ταίριαζε και με το concept του artwork του δίσκου.
Ναι, αλλά δεν το σκεφτήκαμε καθόλου έτσι.

Σου έχει μείνει κάποιο από τα κομμάτια του νέου δίσκου πιο έντονα;
Θα σου πω 3. Το “The Son”, το “Loose” και το “Into The Spell”, που είναι πολύ προσωπικά, ειδικά το “Loose”. Στο “The Son” έχω γράψει εγώ το ρεφραίν και το κουπλέ είναι του κιθαρίστα μας, του Γιώργου. Γενικώς σε αυτό το δίσκο αναμειχθήκαμε όλοι σε όλα.

Υπάρχει κάποια ιστορία εκεί;
Ναι, το ρεφραίν είναι η ιστορία.

Τα σχόλια στη σελίδα σας στο bandcamp είναι σχεδόν μόνο από ξένους. Πώς κάνει αυτό να νιώθετε;
Πολύ ωραία. Και επειδή όταν παραγγέλνουν δίσκους στέλνουμε εμείς τα δέματα, έχουμε στείλει στην Ταϋλάνδη, στην Τυνησία, στη Νιγηρία, σε όλη την Αμερική και είναι πάρα πολύ ωραίο να βλέπεις ότι κάποιος τόσο μακριά ακούει μουσική από μία χώρα 10.000.000 ανθρώπων.

Στο YouTube γίνεται μία μάχη στα σχόλια. Είναι μέρος της διαφήμισης; Κάθε διαφήμιση είναι καλή;
Το YouTube είναι το χούι των Ελλήνων. Δεν ασχολούμαστε όμως τόσο με αυτά. Το internet είναι ελεύθερο και ο καθένας μπορεί να γράψει ό,τι θέλει. Το θέμα είναι να έχει ο καθένας μας κριτική σκέψη και να καταλαβαίνει γιατί μπορεί ο άλλος να λέει το οτιδήποτε. Από την άλλη, εμείς θα κάνουμε αυτό που είναι να κάνουμε έτσι κι αλλιώς. Πάντα θα υπάρχει και θετική και αρνητική κριτική, είναι απόλυτα φυσιολογικό.

 Έχετε καταφέρει να γίνεται ένα touring band, κάτι που προσπαθούν πολλές ελληνικές μπάντες να κάνουν. Πόσο διαφορετική αντίληψη κρύβεται πίσω από αυτό;
Δεν έχουμε άλλο μέσο προώθησης της δουλειάς μας. Έχουμε παρατήσει δουλειές, έχουμε περάσει δύσκολα, αλλά είπαμε ότι θα το κάνουμε και το κάναμε.

Πώς είναι να ζεις έτσι;
Άλλες φορές εύκολο, άλλες δύσκολο. Πλέον είναι πολύ πιο εύκολο. Έχουμε το agency που μας κανονίζει τις συναυλίες. Υπάρχουν βέβαια καλές και κακές μέρες, καλό και κακό live, υπάρχει τριβή.

Φαντάζομαι και εσείς όπως και πολλοί άλλοι βλέπατε από μικροί μπάντες διεθνής που το έκαναν αυτό και θέλατε να το κάνετε κι εσείς. Και το κάνετε, μπορεί όχι σε αυτό το μέγεθος, αλλά το κάνετε. Είναι τελικά όπως το ονειρευόσασταν;
Είμαστε όλοι φίλοι από 10 χρονών. Οπότε -με τις καλές και τις κακές στιγμές μας- είναι πολύ ωραίο αυτό που συμβαίνει, όπως και ότι στο τέλος της μέρας βλέπεις ότι έχετε καταφέρει κάτι όλοι μαζί.

Ποιος είναι ο πιο στρεσαρισμένος από τους 4;
Ήταν ο Λάμπρος, ο drummer. Τώρα πια όμως είναι όλα πολύ οργανωμένα, ξέρουμε πού θα πάμε, πού θα παίξουμε, πότε, τι ώρα έχουμε soundcheck, πού θα φάμε, πού θα κοιμηθούμε, δεν έχουμε κανένα άγχος παρά μόνο το δρόμο.

Εάν είχατε τη δυνατότητα να ζητήσετε από το διοργανωτή της συναυλίας ό,τι θέλετε, τι θα ήταν αυτό;
Φαγητό, νερό, πετσέτες και αλκοόλ για το μετά. Αν ήθελα να ζητήσω κάτι εξεζητημένο, θα ζητούσα όργανα.

Με πόσες κιθάρες πάτε ο καθένας;
Εξαρτάται. Οι κιθαρίστες έχουν 3 κιθάρες ο καθένας, οπότε παίρνουν 2  και άλλες 2 για backup. Εγώ έχω 1 μπάσο, τώρα θέλω να πάρω άλλο 1.

Ζώνη θα πάρεις;
Θα φτιάξω. Αυτή που έχω τώρα την έχει φτιάξει ένας πολύ καλός μου φίλος και είναι από ειδικό δέρμα που ούτε ξεβάφει, ούτε ιδρώνω. Θα φτιάξω άλλη μία ίδια.

Μίλησέ μας λίγο για τη μέρα της μαρμότας. Ζείτε συνέχεια το ίδιο πράγμα;
Μιλάς για τον τίτλο του δίσκου τώρα…αντιπροσωπεύει το τι ζούσαμε για 4 μήνες κατά την ηχογράφηση του δίσκου.

Πώς ξεφεύγεις από αυτό;
Περιμένεις να τελειώσει.

Νιώθετε ότι έχετε αφήσει το music και έχετε περάσει στο music business;
Γενικώς περνάνε όλα όσα αφορούν τη μπάντα από το χέρι μας, οπότε αναγκαστικά κάποια από αυτά δεν είναι καθαρά μουσικά. Οπότε ναι, αλλά είναι ωραίο, μαθαίνουμε πράγματα, κάνουμε λάθη, αλλά είναι πια η δουλειά μας.

Με ποιους ήχους θα θέλατε να πειραματιστείτε περισσότερο; Ποιο είναι το όριό σας;
Όσο υπάρχουν επιρροές και αλλάζουν οι μουσικές που ακούμε, δεν υπάρχει όριο. Ειδικά στον τελευταίο δίσκο υπάρχουν επιρροές από Tool, Nirvana, μέχρι gospel. Μπορεί κάποια στιγμή να υπάρξει κάποια επιρροή από black metal.

Σας ενδιαφέρει να παίζετε στο καλούπι της μουσικής που κινείστε ή να το ανοίξετε; Π.χ. αν θεωρήσουμε ότι κινείστε στο χώρο της stoner μουσικής, διατηρείτε αυτό το στυλ και στο στίχο σας, δεν γράφετε συνήθως για κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Σας ενδιαφέρει να το διευρύνετε;
Γενικά όσον αφορά τους στίχους μας, έχουν να κάνουν πιο πολύ με βιώματα. Όμως το κοινωνικοπολιτικό μας μήνυμα το περνάμε συμμετέχοντας σε αντίστοιχες συναυλίες. Δεν ξέρω όμως να σου πω αν πρόκειται στο μέλλον να ασχοληθούμε και με τέτοια θεματολόγια, δεν το έχουμε σκεφτεί.

Το “The Son”, το “Loose” και το “Into The Spell” είναι πολύ προσωπικά, ειδικά το “Loose”

Στιχουργικά οι επιρροές σας ποιες είναι;
Όταν ήμουν πιο πιτσιρικάς δεν με απασχολούσαν τόσο οι στίχοι. Στην πορεία ασχολήθηκα. Οι Black Sabbath είναι μια επιρροή. Δεν θέλω οι στίχοι να μιλάνε για ναρκωτικά, γκόμενες, ξύδια κτλ.

Παρ’όλα αυτά το “She” αρέσει  πολύ στον κόσμο.
Το “She” είναι για συγκεκριμένο λόγο.

Πώς σου φαίνεται που το αγαπάνε οι γυναίκες;
Πρόβλημά τους. (γέλια…)

Υπάρχει κάποιος στίχος που έχεις γράψει, αλλά έχεις πει ότι δεν θα βγει ποτέ από το συρτάρι;
Ναι, έχει υπάρξει. Το έβαλα τελικά, αλλά με άλλο τρόπο, μεταφορικό. Όμως στην αρχική του μορφή μπορεί και να ήταν παρεξηγήσιμος. Θα σου πω μόνο ότι είναι στον τελευταίο δίσκο.

Φεύγετε για περιοδεία. Πες μου για τους σταθμούς σας.
Έχουμε τα 2 DesertFest, του Λονδίνου και του Βερολίνου, έχουμε Under The Black Moon στο Μόναχο, το Riff Ritual στη Βαρκελώνη. Και ξεκινάμε τις δικές μας συναυλίες στις 23 Μαρτίου από Βαλκάνια και θα παίζουμε μέχρι τις 7 Μαίου σε όλη την Ευρώπη.

Σε πόσο κόσμο παίζετε σε αυτές τις συναυλίες; Δεν μιλάω για τα festivals.
Εξαρτάται. Δευτέρα – Τετάρτη μπορεί να παίξουμε μπροστά σε 200 – 250 άτομα. Πέμπτη όμως ή Σάββατο στην Κεντρική Ευρώπη είναι πολύ καλά.

Στα Βαλκάνια έχετε τον περισσότερο κόσμο;
Στα Βαλκάνια γενικά έχουμε κόσμο. Συνήθως παίζουμε σε μαγαζιά χωρητικότητας περίπου 500 ατόμων.

Διαφορές στο κοινό βλέπεις;
Οι βορειοευρωπαίοι είναι πιο ψυχροί άνθρωποι, αλλά αν τους αρέσει κάτι το στηρίζουν. Γεμίζουν τα μαγαζιά και παρακολουθούν τα lives, είναι καλοί κριτές. Πλέον έχουμε και κόσμο που μας ακολουθεί χρόνια και τους γνωρίζουμε.

Η σχέση οικειότητας που υπάρχει στην Ελλάδα ανάμεσα στον κόσμο και τη μπάντα, σας ενοχλεί καθόλου; Ότι πολλές φορές δεν αντιμετωπίζουμε τη μπάντα ως μπάντα, αλλά σαν γνωστούς που πίνουμε μαζί μπύρες.
Αυτό δεν μας έχει συμβεί, αλλά νομίζω ότι οφείλεται στο ότι κρατάμε χαμηλό προφίλ. Παίζουμε μουσική, δε ήρθαμε για να γίνουμε φίλοι με 3000 άτομα. Έχουμε κάνει πάρα πολλούς και καλούς φίλους λόγω της μουσικής, από άλλες μπάντες κτλ., όπως π.χ. τους Planet Of Zeus.

Support στην περιοδεία θα έχετε ελληνικό;
Όχι, δεν θα είναι ελληνικό. Αλλά δεν ξέρω καν ποιοι θα είναι.

Θα θέλατε να πιέσετε την εταιρεία σας να πάρετε μια ελληνική μπάντα;
Θα ήταν πολύ ωραίο.